De vis aan de teen van mijn opa

Vroeger ging hij vaak zwemmen. Met vrienden en vriendinnen, kinderen van ouders die op de suikerplantage werkzaam waren fietsten ze naar het zwembad in Soembar Penganten. Dit was een bijzonder zwembad. Het was een natuurzwembad dat elke week werd ververst met water uit een nabijgelegen bron. Dit water liep door een kanaal naar het bad. De toevoer van schoon water en afvoer van troebel water zorgde voor een frisse ervaring maar er was nog een andere belangrijke factor. Naast dit wekelijkse ritueel van verversen waren er nog de vissen. Uiteenlopende soorten vissen die zich begaven tussen de krioelende, vlinder- en borstcrawlende lichamen. Het kon de beide groepen niks schelen. De zwemmers konden doordat het water helder was, al het leven er in van elkaar onderscheiden.
Als mijn opa in het weekend met een groep naar het bad ging was het koele water waarschijnlijk een welkome afwisseling in dit tropische weer, het zweet koekte aan op je huid en vormde zoutkristallen. Dit laatste kon tot interessante ervaringen leiden. Mijn opa was moe van het zwemmen naar de kant gegaan. Het was niet nodig er uit te klimmen want er was een richel onder water waar je op kon staan, met je hoofd net boven water. Op een gegeven moment voelde hij dat er gezogen werd aan zijn teen. Toen hij naar beneden keek zat er een grote rode vis, misschien wel een halve meter, aan vast gekleefd. De bek van de vis zat om de teen, het zout ervan af te zuigen. Geschrokken trok hij zijn voet weg en zwom naar een ander gedeelte van het bad. Als je zwom deden de vissen nooit iets. Slechts diegenen die aan de rand van het water toekeken hadden wat te duchten van deze goudvis, zo genoemd door lokale bewoners. Momenteel draagt mijn opa sokken, aan zijn voeten, veilig in sandalen.

het Woud

Onderstaande foto heb ik gemaakt toen dikke lagen mist zich verspreid hadden door de stad en tussen de bomen. Mist heeft een bijzonder effect op de omgeving. In dit park kom ik regelmatig maar nu leek het of er geen einde aan kwam. Eindelijk is de opmerking van mijn opa dat hij heeft gewandeld in zijn woud terecht. Net alsof je deel uitmaakt van een sprookje waarin je verdwaalde figuranten uit een andere tijd tegen zou kunnen komen. Nog desolater werd het toen ik naar een bouwplaats was gefietst dichtbij mijn woonplaats. Vroeger liepen hier kuddes rond maar momenteel restte er slecht drassige omgewoelde grond.